Vul gerus die vorm in vir enige navrae.

Naam *

E-pos *

Navrae

Taal/Language

Author Archives: Anita Erasmus

AfriForum Jeug besoek aftreeoord ter herdenking van Republiekdag

deur in Mediaverklarings op 05 June, 2019

AfriForum Jeug se Kovsies- en Bloemfontein-tak het op 1 Junie 2019 die Rosenheim-aftreeoord in Fichardtpark besoek om Republiekdag, wat op 31 Mei plaasgevind het, saam met die bejaardes te vier. Dié jeugtakke het koeksisters en melkterte vir die bejaardes geneem en tyd saam met hulle deurgebring.

Lees Meer

Jeugvleuel van AfriForum se Kraaifontein-tak help met fondsinsameling

deur in Mediaverklarings op 09 May, 2019

AfriForum se Kraaifontein-tak het op 4 Mei 2019 vir Solidariteit Helpende Hand in Kraaifontein gehelp met ’n fondsinsameling vir ’n nuwe studiefonds wat vir verdienstelike kinders uit die gebied tot stand gebring word.

Lees Meer

Rebelspoorvasbyt 2019 – Deur Cecilia Barnard

deur in Blog op 24 April, 2019

Deur Cecilia Barnard 30.3.2019 Die laaste drie dae na my terugkeer uit die Kalahari was ‘n kaleidoskopiese dwaal. My sintuie is oorweldig deur die oorvloed mense, geluide, kleure en stemme na ‘n week van eenvoud en stilte. Daarom dat ek vanaand die eerste keer die moed kon bymekaarskraap om te prober verwoord en neer te pen wat hierdie afgelope week met my siel gebeur het. Ek het van die begin af geweet hierdie staptoer sou ‘n lewensveranderde ervaring wees. Maar presies hóé, sou ek nooit kon raai nie. Dit is onmoontlik om so ‘n uiteenlopende spul mense bymekaar te gooi, tesame met ‘n helse drag hout en ‘n tenk vol drinkwater, en net verwag dat alles seepglad sal verloop. En tog, met stampe en stote, ‘n hele paar skuur- en skaafmerke en minimaal beserings, het vreemdelinge binne ‘n kwessie van ‘n dag familie geword. ‘n Familie wat ek tot aan die einde van my dae sal koester. Daar is iets aan die Kalahari son wat jou stroop van al jou pretensie en voorbehoud. Jou menswees word tot op die been ontbloot en jou siel oopgelê vir die mense om jou. Dit is een van die angswekkende gevoelens wat in ‘n persoon ontketen kan word, maar ook een van die bevrydendste. Jy vind weer vreugde daarin om terug te keer na die eenvoudighede van hierdie lewe, klein goedjies wat so dikwels oorskadu word en verlore gaan in ons alledaagse gejaag na wind. Die kameraderie wat tussen mense ontstaan wanneer jy so sonder genade saamgegooi word, is onbetwisbaar. Niemand word agtergelaat nie, niemand word vergeet nie. Hierdie week was emosioneel en fisies uitputtend. Ek het myself harder as ooit tevore gedruk en my limiete keer op keer oorgesteek. Daar was tye wat ek slegs op die klank van my eie voetval konsentreer het. My gedagtes kon nie verder strek as die aksie van net die een voet voor die ander sit en sodoende aan die beweeg bly, sonder om te dink aan die hittige kilometers wat nog voorlê nie. Die deursettingsvermoë en krag wat in myself, en ander, na vore gekom het, het my verstom. Nog nooit vantevore was ek so trots op my herkoms, my voorouers en my landsgenote van vandag nie. Elke sekonde wat ek in hierdie stukkie aarde spandeer het, het my met dankbaarheid en nederigheid vervul. Op die laaste aand het ek en ‘n paar ander die koppie op Van Rooisvlei uitgeklim. ‘n Gevoel van ootmoed wou my oorweldig toe ek oplaas bo staan en afkyk na die duiselingwekkende landskap om my. Ek het lank na sononder nog op die rotslys gesit en my verwonder aan die ongereptheid van die land hier onder my. Daar is niks, maar niks, in hierdie wêreld wat jou so ontsaglik klein laat voel soos die besef dat jy in die spore gestap het van mense, gewone burgers, wat 105 jaar terug besluit het om op te staan en te bly veg vir hul nasie, nageslag en die strewe na vryheid nie. Later sonder skoene, sonder perde, sonder wapens en sonder kos. Maar nooit sonder hoop nie. En met ‘n beslistheid en trots in hul harte wat geen uniemagte hul kon ontneem nie. Ek het hierdie week weer leer lag soos ‘n kind, ek het weer leer glo soos ‘n kind. Sonder sorge, sonder twyfel. Soggens wanneer die kamp begin roer het, lank voor die son oor die horison loer, was ek sekerder as ooit vantevore van wie ek is as mens, as Afrikaner, as vrou. En wanneer die dag met gebed geopen is en elke man en vrou stil hul hoofde gebuig het, was ek seker oor my plek in die Koninkryk van my Skepper. Ek kan teruggaan en elke oomblik in detail oorvertel. Maar sommige belewenisse word beter bewaar in die harte van die wat dit meegemaak het. Somtyds is ‘n oomblik te kosbaar om met die mensdom te deel of in woorde te probeer omsit, en bly dit agter in die veiligheid van jou eie herinneringe. Jy, en die wat saam met jou daar was. Julle weet. Julle verstaan. Ons harte het agtergebly in die rooisand van die Boesmanland